Per ne’n saupre mai sus Gorizia : http://fr.wikipedia.org/wiki/Sixi%C...

Goritz
Èra au matin dau cinc d’avost,S’endraiavan li tropas italiani,Per Gorizia, li tèrras aluenhadi.‘Mé lo dolor cadun s’en partèt.Sota l’aiga, la pluèia, la raissa,Granholavan li balas enemigui ;Per lu monts, sus li còlas e valadas,Si moria en diguent ensin :Ò Gorizia, tu siás maladita,Per lu còrs que an una consciençaDoloroa siguèt la partençaLo retorn per totplen siguèt pas.Ò viliacons que vautres siatz,Vòstri fremas an de liechs de lana,S’en garçan ben, nautres siam carn umana,Aquesta guèrra, n’empara a punir.Sonatz aquò lo camp d’onor,Aquesta tèrra au delà dei confinsAquí si crepa en cridant "Siatz assassins !"Maladits lo seretz ben un jorn.Cara frema, que tu non mi sentes,Racomandi ai companhs mieus vesins,Tenetz da ment toi lu nòstres enfantons,Que mòri lo sieu nom dins lo còr.Ò Gorizia, tu siás maladita,Per lu còrs que an una consciençaDoloroa siguèt la partençaLo retorn per totplen siguèt pas.Lo retorn per totplen siguèt pas.Version niçarda Jean-Pierre BAQUIEescricha lo 29 de març dau 2012Gorizia : http://www.youtube.com/watch?v=lO3s...La mattina del cinque di agosto,Si muovevano le truppe italianePer Gorizia, le terre lontane.E dolente ognun si parti.Sotto l’acqua che cadeva al rovescio,Grandinavano le palle nemiche;Su quei monti, colline e gran valli,Si moriva dicendo cosi :O Gorizia, tu sei maledetta,Per ogni cuore che sente conscenza;Dolorosa ci fu la partenzaE_il ritorno per molti non fu.O vigliacchi che voi ve ne state,Con le mogli sui letti di lana,Schernitori di noi carne umana,Questa guerra ci insegna a punir.Voi chiamate il campo d’onore,Questa terra di la dei confiniQui si muore gridando "Assassini !"Maledetti sarete un di.Cara moglie, che tu non mi sentiRaccomando ai compagni viciniDi tenermi da conto i bambini,Che io muoio col suo nome nel cuor.O Gorizia, tu sei maledetta,Per ogni cuore che sente conscenza;Dolorosa ci fu la partenzaE il ritorno per molti non fu.E il ritorno per tutti non fu.GoriceLe matin du 5 août,les troupes italiennes se mirent en routepour Gorizia, les terres lointaines,et chacun partit avec douleur.Sous l’eau qui tombait à verse,grêlaient les balles ennemies.Sur ces monts, ces collines, ces grandes vallées,on mourrait en disant celà :Ô Gorizia tu es mauditepour chaque coeur qui sent une consciencenotre départ fût douloureuxet pour beaucoup il n’y eu pas de retourÔ lâches que vous êtes,avec les épouses sur le lit de lainerailleurs de nous, viande humainecette guerre nous enseigne à punirVous appelez le champ d’honneurcette terre des confinsici on meurt en criant "assassins !"Vous serez maudits un jour.Chère épouse, toi qui ne m’entends pas,je recommande à mes compagnons voisinsde prendre soin de mes enfants,car je meurs avec ce seul nom dans le coeurÔ Gorizia tu es mauditepour chaque coeur qui sent une consciencenotre départ fût douloureuxet pour tous il n’y eu pas de retour
Institut d’Estudis Occitans 06