Cronica de l’Agachaire

Lei Grafions

Son jorn, aqueste Nonidí 19 de Messidòr, es ara un pauc tardier dins mai d’un endrech per li faire sa fèsta, mai se i a de fruchas que nos fan pensar a d’idèias revolucionàrias, ei ben lo grafion, que son temps restarà totjorn associat a la fin de la Comuna de París, e a la celèbra cançon qu’a plus jamai arrestat d’esmòure.

Totei nòstei diccionaris, nòus ò vièlhs, fan la diferéncia entre lei cerièisas, tèrme generau, e lo grafion (ò grafien), qu’ei lo « bigarreau ». Ieu per ieu, ai totjorn entendut parlar aicí de grafions, e jamai de cerièisas.

Mai ieu, es a mon cat que me fan pensar… Aqueu cat, per son anniversari (pas besonh de dire qu’aquela istòria se debanava fai de temps…), li aviáu donat una « super-bala » : una pichona bala rotja qu’arrestava plus de rebombar. Après aguer mancat de ne’n venir fòu, a la fin l’escondet sota un mòble per plus la veire.

Un jorn quauqu’un nos aduguet una cageta de còrs-de-buous, que l’aviam pausada sus una cadièra. Nòste cat, fòrça curiós, venguet li metre le nas dessús, e s’arrestava plus de lei regardar. Au bot d’un lòng moment, anet sota son mòble, ne’n tornet ambé sa bala entre lei dents, e la pauset au bèu mitan dei grafions, qu’èron gaire pus gròs qu’ela e quasi de la mema color. Lo minet regardet ben lo tablèu, puei s’enanet, manifestament content de son òbra…