Cronica de l’Agachaire

L’Acacià

Aquel aubre que festeja encuei lo calendier republican, per aqueste Quartidí 14 de Prairial, pron de gents l’an un pauc en òdi. Tre que n’i a un n’avètz lèu tot plen d’autres a l’entorn, que van transformar l’endrech onte grelhon en un bòsc espinós, que totara li podretz plus rintrar.

De segur, ambé ses espinas jogaviam de pichòts : ne’n preniam una gròssa que la lipaviam dessota per se la far tenir sus lo nas ò lo frònt, e s’estraçaviam de se veire ansin banaruts ! E se chalaviam de ne’n sentir lei flors quand li venián, que li mastegaviam lo dedins. Parlaviam pereu dei bonhetas que, pareis, se ne’n fasiá, mai a l’ostau jamai ma grand ne’n servet. Es ieu que pus tard assajèro.

D’abòrd coma m’avián dich, en saussent a cha una lei grapas de flors dins una pasta a fregir pas tròp espessa. La resulta èra polida, mai abòrd grassa. Ne’n tornèro far en mesclent tot plen de flors destacadas amb una pasta un pauc pus espessa, e ne’n metiáu de plen culhiers dins l’òli. Aquí m’anava mielhs. Mai botelhaire coma èro (una expression de ma grand tre que me vesiá assajar quauqua ren en cosina : « Botelhes mai ?... »), ne’n faguèro puei de trochas, perfumadas en mai amb un pauc d’aiga nafa, que li relevava lo gost, e flambadas a la fin au rom. Tè : fai de temps qu’ai plus agut la vòlha de pastissar amb aquelei flors…